Forum godinnen en beeldvorming
 weblog | godinnen | forum home ||

Dionysos - Bacchus, e.a.

Over Grieken, Romeinen, Kelten, Germanen, Noorse goden, Nederland etc.

Dionysos - Bacchus, e.a.

Berichtdoor willy » do 14 sep , 2006 17:58

Dionysos (Greek) [from dio from dis old form of Zeus + Nysa] Also Dionysius. Zeus of Nysa, a mountain variously placed in Thrace, Boeotia, Arabia, India, Asia Minor, and Libya; another name is Bacchos (gk char), a form of Iacchos [from 'iachein to shout] in allusion to the Bacchic invocation. Among the Romans he is called Liber, which some connect with liber (free), calling him the liberator (cf labarum, the later mystic emblem of the Christ). He was worshiped in Athens at the Dionysia, held a position at Delphi almost equal to Apollo, and appears in the Eleusinian Mysteries.

Dionysia Festivals sacred to Dionysos, especially those held in Attica and Attic-Ionic settlements. The inferior Dionysia were celebrated in December in country places where the vine was grown; the greater, in Athens for six days at the spring equinox. At this festival the new plays were performed for three consecutive days before immense number of citizens and strangers. The Lenaea (festival of vats) in February-March, the Oschophoria in October-November, and the Anthesteria for three days in February-March were also part of the Athenian cycle of Dionysia. The Dionysiac or Bacchic Mysteries became peculiarly liable to corruption in later times, owing to literal interpretation of the symbolism and the substitution of psychospiritual excitement for pure spiritual inspiration.

Bacchus (Greek) Used by both Greeks and Romans, also called Dionysos by the Greeks, Liber by the Romans, Zagreus in the Orphic mysteries, Sabazius in Phrygia and Thrace; the same as Iacchus (connected with Iao and Jehovah). Generally represented as the son of Zeus and Semele, he is spoken of sometimes as a solar and sometimes as a lunar deity; for, like many other personifications of cosmic powers, he has both a solar and lunar (masculine or feminine) aspect. As a solar deity he has a serpent for his symbol and is a man-savior, parallel with Adonis, Osiris, Krishna, Buddha, and Christos. He is often called the god of wine, natural fertility, etc.

The original, pure Bacchic rites pertained to high initiation, in which the candidate becomes conscious of his oneness with divinity. Thus Bacchus, with his symbolic serpent and wine, stands for divine inspiration. But when the keys of the sacred science were lost and symbols were interpreted literally, the rites degenerated and often became profligate. Bacchus-Dionysos also figures as the inspirer of dramatic and representative art, inspiring the individual with the divine afflatus or mystic frenzy. Originally this meant the inner communion of the candidate with his own inner god and the consequent inspiration; on a lower plane it signifies the fleeting inspiration of poet and artist, and finally it degenerated into hysteria and morbid psychic states.

Iacchos (Greek) [from iacho or iakcheo to shout] A sacred name of Bacchus (Dionysos) in the Eleusinian Mysteries, in which he is son of Zeus and Demeter, not of Zeus and Semele as was the Theban Bacchus. The name, an allusion to the invocations accompanying the rites, is mystically connected with Iao and Jehovah.)

The son of Zeus and Semele, sun and moon -- hence bisexual in character and so able to be regarded at different times as a solar or lunar deity. His meaning overlaps those of Krishna, Brahma, Christos, Adonai, Mithras, and Prometheus, for he is a savior, mediator between God and man, the celestial and the terrestrial. He was also the god who sprang from the world egg, and from whom mortals in their turn sprang, uniting in himself the nature of either sex.

The principal symbols of Dionysos are wine, the vine, and the grape which also typify the double meaning implied in the true Mysteries and their perversion. For wine is a symbol of the spirit of the Christ, as bread is of the body; and both were administered in the mystic rite from which the Christian sacrament is derived. When his inner god becomes manifest to the qualified initiate, his whole nature is illumined and vivified. But one who seeks the afflatus unprepared is driven mad or destroyed by his inner god. The Bacchic orgies and Dionysiac frenzy were a later profanation.

In his cosmic aspect, Dionysos is the demiourgos or world-former. As Dionysos Chthonios, he is the son of Demeter or Persephone, and one of his names is Zagreus; he was torn to pieces and devoured by titans, but his heart was saved and given to Zeus. The same chthonian aspect is seen in the Dionysios Sabazios of Thrace and Phrygia. This allegory parallels the Hindu Padmapani, and his dismemberment by the cosmic titans signifies the processes of evolutive cosmic differentiation into the main hierarchies of the universe. He was likewise a personification of the sun, in its spiritual and material aspects. The esoteric Greek significance of this was taught in the Orphic Mysteries. See also ZAGREUS

Zagreus, Zagreus-Dionysos (Greek) Dionysos was an earlier name for Bacchus. The mythos concerning Zagreus belongs to the cycle of teachings of the Orphic Mysteries rather than to mythology, so no references occur in the writings for the people, such as Homer and Hesiod. The references that have come down to our day occur principally in the manuscripts of the ancient Greek dramatists, poets, and in other ancient fragments.

As cosmic evolution was taught in the Orphic Mysteries by allegory, so was the evolution of the individual soul or microcosm, centering in the mythos of Zagreus, later Zagreus-Dionysos, the Greek savior, which the Greek Dionysian Mysteries sought to unfold in dramatic and veiled or symbolic literary form. "Dionysos is one with Osiris, with Krishna, and with Buddha (the heavenly wise), and with the coming (tenth) Avatar, the glorified Spiritual Christos . . ." (SD 2:420).
Zagreus has three distinct meanings: 1) the mighty hunter (the pilgrim-soul, hunting for the truth, its aeonic pilgrimage back to divinity); 2) he that takes many captives (the Lord of the Dead); and 3) the restorer or regenerator (King of the Reborn or initiates). Zagreus (later Bacchus or Iacchos) is the divine Son, the third of the Orphic Trinity, the other two being Zeus the Demiurge or divine All-father, and Demeter-Kore, the earth goddess in her twofold aspect as the divine Mother and the mortal maid.

The mythos relates that Zagreus, a favored son of Zeus, aroused the wrath of Hera, who plotted his destruction. First she released the dethroned titans from Tartaros to slay the newborn babe. They induced the child to give up the scepter and apple for the false toys which they held before him: a thyrsos or Bacchic wand (symbol of matter and rebirth into material life), a giddy spinning top, and a mirror (maya or illusion). As the child was gazing at himself in the mirror, they seized him, tore his body into seven or fourteen pieces (as in the Egyptian Mystery tale of Osiris); boiled and roasted and then devoured them. Discovered in this enormity by Zeus, the titans were blasted with his thunderbolt and from their ashes sprang the human race.

The titans with their false gifts symbolize the pursuing energies of the personal, material life, which enchain and delude the soul. They are earth powers which lead the soul from the path by the lure of things of sense. The dismembered body is first boiled in water -- symbol of the astral world; then roasted, "as gold is tried by fire," symbol of suffering and purification and the reascent of the victorious soul to bliss.

Apollo or the Muses, at the command of Zeus, gathered the scattered fragments and interred them near the Omphalos (navel of the earth) at Delphi. The coffin was inscribed: "Here lies dead, the body of Dionysos, son of Semele," as the Zagreus myth was known only to those initiated into the Orphic Mysteries; and the Semele myth was popularly known. The exoteric myth represents the divine Son as the son of Zeus by the mortal maid Semele, Demeter-Kore in the guise of a mortal woman, to whom the still beating heart of Zagreus was entrusted when he was slain, that she might become its mother-guardian.

Hera, however, poisoned the mind of Semele with suspicion when the new-forming body of Zagreus within her reached the seventh month of gestation, and Semele impelled Zeus to reveal himself to her in his true form, whereupon the mortal body of Semele was destroyed by the divine fire. The holy babe was saved from death by Zeus, who sewed the child up in his own thigh until "the life that formerly was Zagreus, was reborn as Dionysos," the risen Savior, at Easter (the spring equinox), while as Zagreus he had been born at Semele's death at the winter solstice. Here we see the myth's solar significance.
The nymphs of Mount Nysa reared him safely in a cave, and when he reached manhood, Hera forced him to wander over the earth. He overcame all opposition and was successful in establishing Mystery schools wherever he went. After his triumph in the world of men, Dionysos descended into the underworld and led forth his mother, now rechristened as Semele-Thyone (Semele the Inspired), to take her place among the Olympian divinities as the divine mother and radiant queen, and later, with Dionysos, to ascend to heaven.

Zagreus as Dionysos is known as the god of many names, most of which refer to his twofold character as the suffering mortal Zagreus, and the immortal or reborn god-man. Many titles also refer to him as the mystic savior. He is the All-potent, the Permanent, the Life-blood of the World, the majesty in the forest, in fruit, in the hum of the bee, in the flowing of the stream, etc., the earth in its changes -- the list runs on indefinitely, and is strikingly similar to the passage in which Krishna, the Hindu avatara, instructs Arjuna how he shall know him completely: "I am the taste in water, the light in the sun and moon," etc. (BG ch 7).

The philosophers, dramatists, and historians who held the Dionysian mythos to be purely allegorical and symbolic take in the great names of antiquity, including Plato, Pythagoras, all the Neoplatonists, the greatest historians, and a few of the early Christian Fathers, notably Clement of Alexandria; Eusebius, Tertullian, Justin, and Augustine, also write of it.

The exoteric literature of Orphism is scanty, while the esoteric teachings were never committed to writing. Outside of the Orphic Tablets and Orphic Hymns, no original material has been discovered to date. Scholars judging from the Homeric Hymn to Demeter, have held that the Eleusinian Mystery-drama was based solely on the story of Persephone; but later researches indicate that, under the influence of Epimenides and Onomakritos, both deep students of Orphism, the Orphic Mystery tale of Zagreus-Dionysos was incorporated in the Eleusian ritual, the divine son Iacchos becoming thus identified with the Orphic god-man, Zagreus-Dionysos.

Cosmically this highly esoteric story refers to the cosmic Logos building the universe and becoming thereby not only its inspiriting and invigorating soul, but likewise the divinity guiding manifestation from Chaos to complete fullness of evolutionary grandeur; and in the case of mankind, the legend refers to the origin, peregrinations, and destiny of the human monad, itself a spiritual consciousness-center, from unself-consciousness as a god-spark, through the wanderings of destiny until becoming a fully self-conscious god. The key to the symbolism of Zagreus-Dionysos is given by Plato in the Cratylus: "The Spirit within us is the true image of Dionysos. He therefore who acts erroneously in regard to It . . . sins against Dionysos Himself," i.e., the inner god, the divinity in man. The legend thus contains not only past cosmic as well as human history, but contains as a prophecy what will come to pass in the distant future.

Liberalia (Latin) Festivals in honor of the Roman deities Liber and Libera -- connected with the Greek Bacchus and Persephone -- celebrated on March 17th of their calendar.

Sabazius (Greek) [from sabo a god of health; or sevas reverential awe] A Phrygian or Thracian deity whose worship was connected with that of the Great Mother, Cybele, and of Attis. He was associated with the chthonian deities and his emblem was a serpent. Regularly conducted Mysteries were held, probably similar in nature to the Dionysian Mysteries because the ancient Greeks connected Sabazius with Dionysos, even giving the name to Bacchus (or Dionysos). "Sabasia was a periodical festival with mysteries enacted in honour of some gods, a variant on the Mithraic Mysteries. The whole evolution of the races was performed in them" (SD 2:419n). The Sabazia were revived in Rome during the 2nd century, practiced under the name Sacra Savadia.

The deity also became associated with the Jewish Sabaoth (Tseba'oth) for Plutarch states that the Jews worshiped Dionysos, and that the day of the Jewish Sabbath was, in his opinion, a festival of Sabazius (Symposium. 4:6).

Encyclopedic Theosophical Glossary
Berichten: 1092
Geregistreerd: di 06 aug , 2002 10:01
Woonplaats: Brasschaat

Berichtdoor willy » di 19 sep , 2006 13:25


Dionysos is een „apart hoofdstuk". In de vroegste tijd waren vegetatiegoden (naast de vruchtbaarheidsgodinnen) ook vaak mannelijk. Zij hadden een lage status. Dit kwam overeen met de geringe waarde van de man, vergeleken met die van de Godin. Het leven van een man was mythisch gezien, evenals die van de vegetatie - de existentie van steeds een seizoen - dus van beperkte duur. De figuur van Dionysos is de bekroning van de vroegere „groene man" als vegetatiegod. Alleen was hij er de figuur niet naar om „zich zomaar aan de kant te laten zetten". Integendeel. Ofschoon hij buiten het Olympische pantheon viel, zag hij kans het gehele gevestigde godenwereldje op zijn kop te zetten (zoals het een echte „groene man" betaamt). Als god van de vruchtbaarheid, de bomen, de vruchten en speciaal van de wijn, vertegenwoordigde hij tegelijkertijd het hoogste principe van mannelijkheid, gesymboliseerd in de gestalte van een stier. Zijn „succes" is echter vooral te danken aan de cultus van de extase, de goddelijke dronkenschap.

De enorme aantrekkingskracht en fascinatie, niet alleen in Griekenland, maar ook daarna in verschillende tijdsfasen van de Westerse cultuur, is toe te schrijven aan een eerste „vervreemding" van de mens van „zichZelf" en zijn omgeving, het contaktverlies met de tweevoudige werkelijkheid van hemel en aarde. De Dionysische cultus was een oproepen van een werkelijkheid, die verloren was gegaan. Het herinnerde aan de orgiastische vruchtbaarheidscultussen van het matriarchaat. Vandaar dat vooral vrouwen gek van hem waren. Zij (de „bacchantes") waren het vooral die ‘s nachts, buitenzinnig en aangegrepen door een heilige bezetenheid (mania, enthousiasmos), zingend, dansend en „euoi" roepend buiten rondliepen. Door bossen en over bergen, met fakkels en klimop omrankte stokken in de hand liepen zij, totdat zij een offerdier, meestal een bok of een stier vonden. Zoals men in het tijdperk van de Godin mannen „slachtte" om zich van de vruchtbaarheid van de aarde te verzekeren, zo werd nu de stier als verpersoonlijking van de god geofferd.

Opdat een ieder moge leven „betaalt Dionysos met het zijne", hij brengt een plaatsvervangend offer. Het offerdier werd vervolgens verscheurd...(ook dat herinnert aan de gruwelijke mensoffers van de prehistorie en ook nog later) en opgegeten. Het ligt voor de hand aan te nemen, dat de deelnemers geloofden hierdoor de kracht van de godheid, de bron van regeneratie, te ontvangen. De „Bacchantes" van Euripides is doorspekt met nostalgie naar natuurverbondenheid en het feminien sakrale:

De Aziatische landstreek
en de hoogheilige berg Tmolos achter mij latend in de vlucht,
storm ik god Dionysos na
en verrukt prijs ik het wellustig, gelukzalig feestgedruis Bakchos

Zalig die in de dienst
van eeuwige goden zijn leven slijt,
wandelend over een vrome weg vol geluk!
Die over het gebergte zwiert,
vol zoete verrukking een vrolijke rijdans houdt tot blijde boete!
Die trouw waakt over de geheime feesten der machtige Kybele, moeder van allen,
en omhoog snellend, de thyrsusstaf en zijn hoofd met klimop kransend
zich Dionysos tot heer kiest

Vrolijk vliegt in snelle loop over de bergen
de geestdriftige rij en de van dansen moede zwerm zinkt
languit op de aarde neer voor het feestmaal.
Want gehuld in het heilige feestgewaad van de ree jaagt deze
bloedige buit van bokken voor het verrukkelijke
ongekookte maal, in de storm
door het gebergte van Lydie en Frygie voortrazend.
Voorop trekt Dionysos juichend en rondom schalt: euoi, euoi!

Beken van melk, beken van wijn als de nectar der bijen
bruisen over de grond,
die geurt als van Syrische wierook.
Bakchos (Dionysos) intussen zelf
zwaait met een gloeiende rietstaf
hoog oplaaiende harsfakkels in brand,
hij jubelt luid en laat een blijde wekroep horen.

Euripides, Bacchantes 65vv.

Berichten: 1092
Geregistreerd: di 06 aug , 2002 10:01
Woonplaats: Brasschaat

Berichtdoor RoyJava » do 21 sep , 2006 22:09

Hi Willy, ook ík zeer leergierig naar de Dionysos en de Bachus, en was best verbaasd dat met de Dionysos figuur de Isis werd verbonden (uit White Goddess - Robert Graves). Een kleine bijdrage ...

Ong. in het 3e millennium BC wordt in de Egyptische 6e Dynastie de titel v/d God Set ook Iahu genoemd. Akkadisch-Sumerische verklarende woordenlijsten wijzen deze aan als een naam voor Isis. IA betekent "verheerlijkt" en HU staat voor duif in het Sumerisch, evenals de hiëroglyph HU in Egypte.

Isis heeft een afkomst in Nyse en maakte de Koningen verlamd, lees "verlicht", vanwege de mysterieën rond het toen ontdekte vuur (piri). Titels van Dionysos zijn oa. pyrigenes en ignigena ("verwekt door vuur"), ook een verwijzing naar de herfst paddestoel Dionysos, die verwekt werd door de bliksem.

Dio-nyse werd ook vertaald als de "lichtgod van de Berg Nyse", en de "Lamme God van Licht", Nysos was een Syracussaans woord voor "lamme", waardoor van Korinthische afkomst (Syracusië was een provincie van Korinthië). Geheiligde lammeren werden geofferd op bepaalde plekken, zoals Nysë, Nyssa, Nysia en Nyssas in Klein Azië, Nyssa/Nysias in Thracië, Nuza nabij Mosul en Nysia in Arabië. Op al deze plekken kwam tevens de verering voor Isis voor. Dio-nysos was haar zoon ...

De uitdrukking "lam" is in meerdere mythen verwerkt tot de helden die "niet lopen konden", ofwel "lam" werden gemaakt. Hiermee werd gespeculeerd dat de helden en godenzonen ook de "lamme godszoon" waren van de Godin, hier Isis. Deshalve waren zij "onkundig, ongecoördineerd, onmondig, onzelfstandig", en onder de behoedzame zorg van de "moeder".

De Griekse God Dionysos uit Kreta is echter niet lam, en de Kretenzische Fallus-Demoon Velchanos (de latere Vulkanos) was ook geen lamme figuur. Doch later erkende men in Italië deze "lamheid" van deze figuren en werden hem hooggehakte schoenen aangemeten, zowel van goud als die van een hoefvormige poot als van een ezel. Waardoor de suggestie is gerezen dat het bekende hoefijzer niet van een paard, maar van een ezel zou zijn geweest. Ook Jezus bereed een ezel bij binnenkomst van Jeruzalem ... (IA = verheerlijkt!)

Een diepergaand onderzoek (van oa. ene Mr. Parr) meent dat Mercurius ofwel de Hermes figuur (die gevleugelde sandalen hadden), Theseus en Perseus niet konden lopen, en hun hielen niet op grond konden zetten. Pas met de overlevering van Achilles en de Godin Thetis werd dit "teken van heiligheid" in openbaar gemaakt... wat nauw aansluit bij berichten uit Kreta, Lemnos en Danaan dat deze creaturen niet liepen, maar zweefden. In het Verre Oosten berustten die beschouwingen op "vliegen", echter op een dergelijke manier dat de godszonen voort bewogen op vogels en dieren. Één zelfde feit delen deze figuren, nl. dat ze allen in een geheel andere denkwereld zijn, niet van deze wereld, in een roes, gedrogeerd, manisch, gestoord en zéér invloedrijk!

Vandaag vergelijkt men "zwevers" steeds meer met labiele figuren, die in hun bovenkamers niet meer zo helder denken kunnen,... groet Roy
Berichten: 366
Geregistreerd: ma 12 sep , 2005 20:07
Woonplaats: Den Haag


Berichtdoor mark » di 10 jul , 2007 18:54

Beste mensen, we hebben hier met Griekse goden te maken en daarom is het Dionusos en niet Dionysus, want dat is de Latijnse transcriptie. Voor informatie over Dionusos zie:

C. Kerényi, Dionysos. Archetypical image of indestructible life, New Jersy 1976

A. Dalby, Bacchus. A Biography, London 2003

Of je mag het mij vragen, ik ben namelijk op Dionusos afgestudeerd.
Berichten: 21
Geregistreerd: zo 08 jul , 2007 19:50
Woonplaats: Kekerdom

Berichtdoor els » di 10 jul , 2007 21:45

Strikt genomen is de Griekse y volgens mij wel de goede letter, maar wij spreken hem verkeerd uit, als een i. De Duitsers zeggen het wel goed, die zeggen een u voor een y. Het is een upsilon, hoewel, het is eigenlijk de vorm van de hoofdletter upsilon, de kleine letter is onze u.

Ik ben zelf altijd een beetje conservatief in die dingen, jaartje ouder denk ik, maar het is misschien tegenwoordig meer een trend om de dingen volgens de uitspraak te noteren. Daar is ook wel wat voor te zeggen, vooral als niemand het meer weet en de foute uitspraak natuurlijker voorkomt dan de goede.

Of je mag het mij vragen, ik ben namelijk op Dionusos afgestudeerd.

Interessant. :D

Misschien kan ik dan direct een vraag stellen. Al die gegevens over een orgiastische cultus voor Dionysos ken ik alleen maar uit de literatuur, maar weet jij toevallig of dit soort feesten ook in het echt werden gevierd? Door de Grieken, of misschien in Azië?

En wat betreft de uitspraak dat hij een 'vrouwengod' zou zijn die vooral werd vereerd door vrouwen (zoals bijvoorbeeld in de Bacchanten), heeft dat ook betrekking op de werkelijkheid? Of zijn dat literaire mythes?

Hmmm... toch nog een vraag... wat denk jij van de opvatting van de Grieken dat Dionysos afkomstig zou zijn uit Egypte? Hij wordt dan natuurlijk gelijkgesteld met Osiris, maar zou dat de basis kunnen zijn van Dionysos? Of neem jij dat niet zo letterlijk?
Berichten: 3134
Geregistreerd: zo 14 jul , 2002 22:08
Woonplaats: Amsterdam

De Romeinen kennnen geen u

Berichtdoor mark » wo 11 jul , 2007 9:17

De Romeinen hadden geen u en daarom is er een y voor in de plaats gekomen, maar het moet echt met een u. Mijn begeleidster heeft me dat nauw op het hart gedrukt: mevr. dr. Nathalie de Haan, archeologe.

Misschien kan ik dan direct een vraag stellen. Al die gegevens over een orgiastische cultus voor Dionysos ken ik alleen maar uit de literatuur, maar weet jij toevallig of dit soort feesten ook in het echt werden gevierd? Door de Grieken, of misschien in Azië?

Zover ik weet hebben dergelijke orgiastische cultussen wel degelijk plaatsgevonden, zowel door "Grieken" en Aziaten, aangezien zijn cultus ook daar van afkomt.

En wat betreft de uitspraak dat hij een 'vrouwengod' zou zijn die vooral werd vereerd door vrouwen (zoals bijvoorbeeld in de Bacchanten), heeft dat ook betrekking op de werkelijkheid? Of zijn dat literaire mythes?

Literaire mythe. De Bacchanten waren inderdaad vrouwen, maar ook mannen vereerden hem. De seksuele uitspattingen waren hierbij erg belangrijk, maar Dionusos heeft veel meer eigenschappen.

Hmmm... toch nog een vraag... wat denk jij van de opvatting van de Grieken dat Dionysos afkomstig zou zijn uit Egypte? Hij wordt dan natuurlijk gelijkgesteld met Osiris, maar zou dat de basis kunnen zijn van Dionysos? Of neem jij dat niet zo letterlijk?

Ja, dat klopt, dat heb ik ook gelezen. Aan de ene kant kan ik daar in meegaan maar aan de andere kant is duidelijk aangetoond dat zijn mythe uit India komt, maar ook daar kun je weer vragen bij stellen. Ik zou gewoon alles aanhouden.
Berichten: 21
Geregistreerd: zo 08 jul , 2007 19:50
Woonplaats: Kekerdom

Keer terug naar Europa: Grieken, Romeinen, Germanen etc.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast