Hai Goodies, bedankt voor je toelichting, vooral wat betreft Caesarion.
De gelijkenis Caesar=JC heeft (ook bij Carotta) volgens mij alleen betrekking op Julius Caesar zelf. Zowel Caesarion als Octavianus spelen niet echt een rol, Carotta kijkt vooral naar vorm-aspecten (het kruis).
Dat klopt niet helemaal, Octavianus speelt wel degelijk een rol, al is het maar omdat hij zichzelf tot Divi Filius had uitgeroepen. Dat kun je nauwelijks negeren als je zoekt naar de herkomst van godsdienst gebouwd rond een 'zoon van god'. Ook gaat Carotta er vanuit dat er deels vermenging van Julius en Octavianus heeft plaatsgevonden; het geboorteverhaal van Jezus zou namelijk eigenlijk het geboorteverhaal van Octavianus zijn. Daar speelt inderdaad weer die ster een rol in, maar ook andere dingen die hij als overeenkomst ziet.
Wat die vormaspecten betreft: Carotta gaat vooral dieper op die kruisvorm in omdat dit het meest opvallende symbool is, dat bij Caesar nochtans helemaal ontbreekt. Hij wil dus tegenstanders van zijn theorie overtuigen dat er wel degelijk een grond is om Caesar met een kruis te associeren. Hij probeert een basis te leggen voor wat hij in het tweede gedeelte wil doen, namelijk aan de hand van de vertaling van Latijn naar Grieks aantonen dat de personen die figureren in het leven van Caesar allemaal een rol hebben gekregen in het leven van Jezus - letterlijk dezelfde rol bovendien.
Het belangrijkste wat Carotta zelf inbrengt is het idee dat het evangelie een letterlijke vertaling is van oude vita's van Caesar - een Latijnse 'oertekst' dus. De oudste van die teksten (van Asinius Pollio dus) bestaat niet meer, maar hij legt het evangelie wel naast andere teksten, zoals Suetonius, Appianus en anderen, en probeert te betogen dat het om een letterlijke vertaling gaat, waar verbasteringen in zijn geslopen door taal- en leesproblemen.
mmmh houd de volgorde van de gebeurtenissen wel in het oog, je neemt een tijdsprong bij de eerste zin over Octavianus. In 44BC werd Caesar vermoord, pas in 27BC werd Octavianus uiteindelijk Augustus.
Hij werd inderdaad wel pas laat Augustus, maar was al eerder Divi Filius. Ik zei dan ook:
Octavianus, die door Caesar per testament was geadopteerd, zodat hij zich nu Gaius Caesar mocht noemen, werd dankzij de officiele vergoddelijking 'zoon van god'. Ik wilde hier zeggen dat Ceasar officieel de God Julius werd, zodat Octavianus automatisch de 'zoon van god' werd.
De adoptie was een formele procedure, waarbij een talentvolle officier gelieerd werd met de keizerlijke familie. Dat gebeurde gewoonlijk met behulp van uithuwelijking. De verkozen schoonzoon werd dan opvolger.
Ik moet nog nazoeken of Octavianus tot opvolger werd verkozen door Caesar, of dat hij zichzelf tot 'rechtmatig opvolger' benoemde als deel van zijn erfenis. Maar het 'keizerrijk' bestond toen nog niet, dus Caesar had zeker geen recht Octavianus tot opvolger te benoemen.
Ik vond het wel een beetje vreemd dat Octavianus en Brutus via het testament werden geadopteerd, want Caesar kon natuurlijk nooit weten wanneer hij zou worden gedood. Dit moet dan toch als doel hebben gehad Brutus en Octavianus tot erfgenaam te verklaren, zolang hij zelf geen zoons had.
Ik zit een tijdslijn te maken met alle gebeurtenissen. De precieze datum waarop Octavianus zoon van god werd stond er nog niet bij. Ik heb even gezocht, en vond hier een chronologisch lijstje. De precieze omstandigheden heb ik nog niet gelezen.
http://www.livius.org/au-az/augustus/augustus.htmlAugustus: first emperor of the Roman world (27 BCE - 14 CE).
Names:
23 September 63 BCE: Caius Octavius
8 May 44: Caius Julius Caesar
November 40: Imperator Caesar Divi filius
2 September 31 BCE: sole ruler
16 January 27: Imperator Caesar Divi filius Augustus
19 August 14 CE: natural death
Deze pagina geeft een andere datum, nog vroeger:
http://www.sas.upenn.edu/~ekondrat/Octavian2.html42 BC:
January 1: Julius Caesar is proclaimed a god (due to a comet that appeared at games in his honor in 44); Octavian becomes "son of a god", divi filius
Hier twee munten, er staan geen dateringen bij, die kan ik misschien later nog elders vinden.
Octavianus als Divi Filius:
![Afbeelding](http://www.utexas.edu/courses/ancientfilmCC304/lecture21/images/18octavian.jpg)
[url=http://www.utexas.edu/courses/ancientfilmCC304/lecture21/detail.php?linenum=18]http://www.utexas.edu/courses/ancientfilmCC
304/lecture21/detail.php?linenum=18[/url]
En nog een van dezelfde site. Een munt van Caesar na zijn dood, met de 'ster', de sidus iulium (een komeet dus eigenlijk).
![Afbeelding](http://www.utexas.edu/courses/ancientfilmCC304/lecture21/images/17caesar.jpg)
[url=http://www.utexas.edu/courses/ancientfilmCC304/lecture21/detail.php?linenum=17]http://www.utexas.edu/courses/ancientfilmCC304/lecture21/
detail.php?linenum=17[/url]
Er zijn aanwijzingen, dat Octavianus zijn positie zelf heeft veroverd en zich om politiek-strategische redenen vereenzelvigde met Caesar.
In elk geval speelt neem ik aan het vestigen van de keizercultus een rol. In feite ging het hier om de overgang van de republiek naar een alleenheerschappij. Caesar had door middel van een burgeroorlog alle macht in handen gekregen, en had zichzelf benoemd tot 'dictator voor het leven'. Voor die tijd was het dictatorschap een tijdelijke functie, waarbij de opperbevelhebber voor een benoemde periode alle macht in handen kreeg als Rome zich in een precaire positie bevond. Ook was Caesar al sinds zijn jonge jaren pontifex maximus, de hoogste religieuze functie, bemiddelaar tussen de goden en het Romeinse volk. Tijdens zijn leven was waarschijnlijk het plan al in de maak hem tot god uit te roepen.
De republikeinen verdachten hem ervan dat hij zichzelf tot alleenheerser en koning wilde uitroepen, en dus de republiek wilde afschaffen. Om die reden besloot de senaat hem te vermoorden. Het testament van Caesar was een streep door de rekening. Octavianus accepteerde het testament, tegen de zin van Antonius in. Het kwam dus tot conflicten tussen de verschillende groepen, en vooral tussen Octavianus en Marcus Antonius. Maar na weer een tijd zinloos burgeroorlog voeren kwam het tot een verzoening, en werd het tweede triumviraat in het leven geroepen, bestaande uit Octavianus, Marcus Antonius en Lepidus (in wiens huis op 14 maart een 'laatste avondmaal' was georganiseerd - over 'handen wassen in onschuld' gesproken). Dit triumviraat zou enerzijds het herstel van de republiek betekenen, maar had anderzijds een belangrijkere staatsfunctie dan het eerste triumviraat, dat alleen een afspraak tussen drie mannen was om elkaar te steunen.
Het triumviraat hield vrij lang stand, maar toen Antonius trouwde met Cleopatra en hun kinderen zelfs in zijn testament noemde (dat Octavianus illegaal had geopend en publiek gemaakt had om te stoken) kwam het tot de oorlog waarbij Antonius en Cleopatra omkwamen en Egypte een Romeinse provincie werd. Lepidus was al eerder onschadelijk gemaakt.
Augustus was dus weer alleenheerser, en stelde bovendien het keizerrijk in, waarbij de heerser goddelijke macht en de alleenheerschappij had. Caesar had misschien de basis gelegd voor het afschaffen van de republiek, maar hij werd op tijd vermoord. Augustus nam echter de fakkel van hem over. De precieze verwikkeling moet ik nog uitzoeken, maar dit vormde duidelijk een keerpunt in de staatsvorm.
Na al deze negatieve reclame voor Caesar is het wel nodig te zeggen dat hij bij velen populair was, als vredelievend en barmhartig heerser werd gezien, en ook als 'bevrijder' van diverse 'onderdrukkers'. Carotta gaat zover dat hij een 'apotheose' van Caesar is gestart. Hij wil bewijzen dat Caesar zo 'goed' was als Jezus, en dat Jezus om die reden als zo menslievend is geportretteerd. Dit is tevens een weerwoord tegen degenen die zeggen dat Jezus pacifistisch was, terwijl Caesar een dictator en veroveraar was.
Een parallel die hier in het oog springt: Caesar was de grondlegger van het Imperium Romanum, Jezus van het Koninkrijk Gods (waarbij God dan gezien zou moeten worden als Julius). Ze stonden beide aan het begin van een nieuw tijdperk. Binnen het christendom bestond er ook discussie over of dit koninkrijk aards of hemels was.
Ik denk dat het inderdaad wel mogelijk is dat Caesar als een soort redder van het volk werd gezien, door het volk. Maar niet door de senaat en de republikeinen dus. Heel fascinerend vond ik munten waarop Brutus zichzelf als 'verlosser' presenteerde. Door Caesar te vermoorden, had hij de republiek gered, en Rome bevrijd van een dictator. Net zoals Jezus zijn tegenstanders had, die aasden op zijn leven, gold dit voor Caesar.
Het bekendste is denk ik de munt waarop hij de symbolen van de moord liet slaan, twee dolken, de pileus (de vrijheidsmuts), en natuurlijk de datum van de moord, eid mar (eidibus martiis ofwel de idus van maart, 15 maart).
Caesar had het land uiteindelijk in een burgeroorlog gestort, pleegde een soort staatsgreep en werd ervan verdacht koning te willen worden. De Romeinse republiek was ingesteld nadat de laatste der koningen was verjaagd, en de Romeinen waren in principe gehecht aan hun democratische staatsvorm. Wie ervan werd verdacht het koningsschap weer in te voeren, kon dus tegenstand verwachten.
Nog een opmerkelijk feit over de republiek: de legendarische stichter ervan heette: Lucius Junius Brutus! Hier wordt beschreven hoe een einde aan het koningsschap werd gemaakt.
http://www.livius.org/bn-bz/brutus/brutus01.html
Wat die parallellen betreft; Jezus werd natuurlijk bij uitstek verweten dat hij de 'koning der joden' wilde zijn, en hem werd bij wijze van spot een doornenkroon op het hoofd gezet. Dit wordt vergeleken met het diadeem waarmee Caesar tijdens de Lupercalien van 44 door Marcus Antonius, die als Lupercus fungeerde, werd gekroond. Caesar weigerde overigens deze kroon, omdat hij geen koning wilde zijn, maar toch was het idee dat hij als koning wilde heersen een van de belangrijkste motieven om hem te vermoorden.
Op een andere munt van Brutus staat Libertas, de godin of personificatie van de vrijheid. Dat maakt het heel duidelijk dat hij de moord op Caesar zag als een bevrijding, en dat hij zichzelf zag als 'verlosser'.
Ook op deze pagina staat nog een stuk over Brutus en deze herinneringsmunt aan de moord op Caesar:
http://coins.about.com/od/famousrarecoi ... rofile.htm
Caesar was echter wel geliefd bij zijn legioenen, en bij het volk, zeker na de openbaarmaking van zijn testament, toen hij zijn tuinen aan de stad Rome schonk en elke burger een grote geldsom gaf. Vandaar dat er een grote openbare uitbarsting van rouw en woede volgde op de moord, waar handig op werd ingespeeld door Marcus Antonius.
En nog als toegift een link voor wie het leuk vindt meer te weten over de context waarin deze gebeurtenissen plaats vonden.
http://www.uark.edu/ua/metis2/zanker/zanker_txt.html
http://www.uark.edu/ua/metis2/zanker/zanker_txt2.html